Dwudniowy kurs praktyczny przeznaczony jest zarówno dla lekarzy stomatologów, techników dentystycznych oraz ortodontów

Program kursu:

1. Definicje okluzji i pojęć z nią związanych. Pojęcie okluzji funkcjonalnej. Ocena ryzyka w oparciu o diagnostykę okluzyjno-funkcjonalną.
2. Maksymalne zaguzkowanie, okluzja centralna, relacja centralna i zaadaptowana pozycja centryczna, okluzja wielostronnie chroniona, płaszczyzna zwarciowa – zależności.
3. Koncepcja 3xP: ortopedyczna pozycja żuchwy, położenie żuchwy w okluzji centralnej, prowadzenie.
4. Diagnostyka, planowanie i rokowanie w oparciu o 5 stanów funkcjonalnych: akceptowalna funkcja, zawężony model przywodzenia żuchwy, dysfunkcja, parafunkcja, zaburzenia neurologiczne.
5. Obszar relacji centralnej – jakie ma znaczenie, jak go znaleźć i użyć.
6. Deprogramatory – rodzaje, wady i zalety.
7. Zarys anatomii w aspekcie funkcji narządu żucia.
8. Adaptacja narządu żucia - możliwości i granice.
9. Utrata tkanek zębów – kiedy jest patologią i wymaga terapii, potencjalne przyczyny.
10. Bruksizm
11. Anamneza – pierwszy krok w diagnostyce funkcjonalnej, interpretacja ankiet.
12. Patolgie SSŻ (TMD - Temporomandibular Disorders)
13. Nadmierna ruchomość zębów – przyczyny, leczenie.
14. Jak klinicznie ocenić stan SSŻ.
15. Metody rozwiązania problemu jakim jest zawężony model przywodzenia żuchwy.
16. Zmiana pionowego wymiaru zwarcia – mity i fakty.
17. Zaburzenia funkcjonalne u pacjentów z wadami gnatycznymi.
18. Rejestrowalne parametry okluzyjne.
19. Instrumenty stosowane w diagnostyce okluzyjnej i ich realna wartość w praktyce klinicznej.
20. Łuki twarzowe – jakie, co dają, i czy ich stosowanie przynosi wymierną poprawę jakości pracy.
21. Jak wykorzystać artykulator, aby przenieść do laboratorium maksymalnie dużo informacji diagnostycznych.
22. Płaszczyzny referencyjne i ich przydatność w diagnostyce funkcjonalno-estetycznej.
23. Pozycja zębów w stosunku do twarzy w rzucie na płaszczyznę czołową i horyzontalną.
24. Fotografia – niebędne narzędzie diagnostyczne.
25. Analiza estetyki twarzy. Obowiązujące kanony estetyki stomatologicznej. Płaszczyzna estetyczna, ekspozycja zębów.
26. Wykorzystanie płaszczyzny horyzontalnej jako podstawowej płaszczyzny referencyjnej przy analizie funkcjonalnej –Analizator zębowo-twarzowy Koisa DFA.
27. Regulowana platforma Koisa jako narzędzie służące do diagnostyki i planowania rehabilitacji funkcjonalno-estetycznej narządu żucia oraz instrument umożliwiający przepływ informacji między kliniką i laboratorium. Przygotowanie wzorników.
28. Deprogramacja – kiedy i po co.
29. Rejestracja zwarcia – przed i po deprogramacji, materiały. Jak zaartykulować modele w artykulatorze.
30. Co pozwala przewidzieć czy istniejące warunki okluzyjne zapewnią sprawne funkcjonowanie narządu żucia.
31. Equilibration – korekta zwarcia i zasady jej wykonania. Instrumenty kliniczne. Możliwości i ograniczenia. Uproszczony schemat okluzji (Simplified Occlusal Scheme). Kalkowanie dwufazowe.
32. Diagnostyka preortodontyczna. Najczęstsze powikłania leczenia ortodontycznego prowadzonego z pominięciem analizy funkcjonalnej – nawroty wady, niestabilna okluzja, starcie zębów, objawy stawowe oraz uszkodzenia przyzębia.
33. Planowanie rehabilitacji narządu żucia w oparciu o funkcjonalno-estetyczną analizę okluzyjną.
34. Racjonalność stosowania prowadzenia kłowego.
35. Szyna relaksacyjna–zasady wykonawstwa.
36. Zastosowanie przedstawionej na kursie filozofii postępowania na przykładzie przypadków klinicznych.
37. Zajęcia praktyczne:

• Deprogramacja
• Rejestracja zwarcia z użyciem DFA
• Analiza modeli po deprogramacji, diagnostyka
• Planowanie terapii w oparciu o DFA i ruchomą platformę Koisa
• Korekta zwarcia w artykulatorze
• Equlibration – korekta zwarcia w jamie ustnej