Słownik

jest to aparat czynnościowy, opisany poraz pierwszy w 1984 r.. Zbudowany z 3 części: płyty akrylowej górnej, peloty żuchwowej i dwóch sprężyn łączących te elementy. W wersji pierwotnej płyta górna pokrywa powierzchnie żujące zębów bocznych i brzegi sieczne zębów siecznych oraz ściany przedsionkowe zębów do 1/3 ich wysokości. Elementami utrzymującymi są klamry Adamsa. Łuk wargowy górny pozwala kontrolować pozycję zębów siecznych. Najczęściej po obu bokach płyty na wysokości drugich przedtrzonowców mocuje się rurki do wyciągu zewnątrzustnego. Umiejscowienie śruby lub śrub oraz linie przecięcia płyty zależą od planu leczenia. Pelota dolna pokrywa ściany językowe koron zębów przednich i części zębodołowej żuchwy. Obie części akrylowe połączone są dwiema sprężynami wykonanymi z drutu 1,1 lub 1,2 mm. Wprowadzone modyfikacje pozwalają go stosować w czasie leczenia aparatami stałymi. Zgryz konstrukcyjny pobiera się w wysunięciu żuchwy do zgryzu prostego w oddalenia brzegów siecznych do 2 mm, a zębów bocznych o 5-6 mm. Najlepszym okresem do stosowania aparatu jest późne uzębienie mieszane i wczesne stałe. Związane jest to ze skokiem wzrostowym charakterystycznym dla tego wieku. Głównymi wskazaniami do noszenia aparatu Lehmana są przypadki klasy II podgrupy I z dużym nagryzem poziomym i pionowym oraz z prawidłowym kształtem dolnego łuku zębowego bez wychylenia zębów siecznych. Zalecany czas noszenia wynosi 14 godzin na dobę, w tym część z wyciągiem zewnątrzustnym.