W najnowszym numerze (1/2016) Ortodoncji w praktyce znajdziemy następujące artykuły:
|
Michael Schubert
"Badanie kliniczne nad mechanizmem klasyfikacji zębów zatrzymanych"
str. 10-23
System EWC® [18] jest produkowany i rozprowadzany przez firmę Adenta GmbH od stycznia 2009 r. Niniejsze badanie przeprowadzono w celu ustalenia stabilności tego systemu podczas klasyfikowania zębów zatrzymanych i niewyrzniętych. Materiały i metody. 36 pacjentów (łącznie 46 zębów sklasyfikowanych jako przemieszczone/zatrzymane) przebadano pod kątem niezawodności i skutków ubocznych. Wyniki. Wszystkie przemieszczone i zatrzymane zęby zostały pomyślnie wprowadzone z powrotem do łuku. Żaden zamek się nie odkleił, nie zaobserwowano też reakcji zapalnych w miejscu kontaktu sprężyny naciągowej z błoną śluzową. Wnioski. System EWC® stanowi łatwą w użyciu, niezawodną i skuteczną metodę leczenia pozwalającą na wyrównanie zębów zatrzymanych i przemieszczonych. |
|
Joanna Antoszewska, Karolina Godek, Kornelia Rumin
"Sprowadzanie obustronnie zatrzymanych kłów górnych z wykorzystaniem tymczasowego wewnątrzustnego zakotwienia szkieletowego. Opis przypadku"
str. 24-35
Leczenie zatrzymanych kłów jest codziennością w praktyce ortodontycznej. W szczęce zęby te zwykle są zlokalizowane podniebiennie i jednostronnie. W nielicznych przypadkach dochodzi jednak do obustronnego zatrzymania górnych kłów. Celem niniejszego artykułu jest przedstawienie jednej z możliwych metod leczenia tej nieprawidłowości z wykorzystaniem tymczasowego wewnątrzustnego zakotwienia szkieletowego. Opis przypadku: U 15-letniej pacjentki zdiagnozowano przetrwałe górne kły mleczne oraz podniebiennie zatrzymane kły stałe zlokalizowane w trzeciej i czwartej strefie wg Ericsona i Kurola. Po chirurgicznym odsłonięciu zębów i naklejeniu zaczepów eyelet rozpoczęto ich sprowadzanie. Na potrzeby zakotwienia absolutnego wykorzystano miniimplant ortodontyczny zlokalizowany na podniebieniu, połączony z przerzutem podniebiennym. Ostateczny wynik leczenia został osiągnięty dzięki zastosowaniu techniki przedsionkowej. Czas leczenia wynosił 32 miesiące. Wnioski: Proponowana biomechanika jest skuteczna, jak również komfortowa oraz bezpieczna dla pacjenta, dlatego można ją z powodzeniem polecać w przypadkach wymagających sprowadzania obustronnie, podniebiennie zatrzymanych kłów górnych. |
|
Izabella Dunin-Wilczyńska, Katarzyna Gołkiewicz, Agnieszka Lasota
"Samoistne jednostronne wyrznięcie się kła ułożonego poziomo wzdłuż płaszczyzny strzałkowej"
str. 36-44
Wśród pacjentów poradni ortodontycznych leczonych z powodu różnych wad zgryzu obserwuje się wzmożony napływ osób z zaburzeniami wyrzynania zębów w przednim segmencie górnego łuku zębowego. Zatrzymane kły górne są drugimi co do częstości zębami ulegającymi zatrzymaniu w szczęce. Za najczęstsze przyczyny zatrzymania kła górnego uważa się: przetrwanie kła mlecznego, zaburzenia położenia zawiązka zęba, brak miejsca (skrócenie łuku zębowego), nieprawidłowy tor wyrzynania i czynniki genetyczne. Cel. Celem pracy było przedstawienie przypadku samoistnego jednostronnego wyrznięcia się kła ułożonego poziomo wzdłuż płaszczyzny strzałkowej. Materiał i metody. Materiał stanowiła dokumentacja przebiegu leczenia 14-letniej pacjentki z nieprawidłowo położonymi kłami górnymi w postaci: ortopantonomogramu, pantomogramu CBCT, cefalogramu bocznego głowy przed leczeniem i po leczeniu, modeli diagnostycznych i zdjęć fotograficznych. Analizowano: kartę stomatologiczną, dane z wywiadu lekarskiego, modele diagnostyczne, zdjęcia rentgenowskie pantomograficzne przed leczniem i po leczeniu. Oceniono objawy kliniczne sugerujące samoistne jednostronne wyrznięcie się kła ułożonego poziomo wzdłuż płaszczyzny strzałkowej. Wyniki. Na podstawie początkowego pantomogramu wykonanego w wieku 10 lat stwierdzono rzadko spotykane obustronne poziome położenie górnych kłów wzdłuż płaszczyzny strzałkowej. |
|
Mateusz Dymek, Jan Plaskacz
"Intruzja szczęki w okolicy trzonowców jako metoda chirurgiczno-ortodontycznej korekty wad szkieletowych III klasy"
str. 45-51
Artykuł opisuje pewną szczególną technikę operacyjną stosowaną w chirurgiczno-ortodontycznej korekcie wad szkieletowych III klasy. Operacje korygujące wady doprzednie są powszechnie kojarzone z przesunięciami horyzontalnymi. Opisana w artykule komponenta pionowa daje w efekcie przemieszczenia o charakterze rotacji, skutkujące znamiennymi skutkami w wyglądzie profilu tkanek miękkich twarzy i wielokrotnie bywa nie do zastąpienia w leczeniu szczególnie nasilonych i nietypowych wad. |
|
Joanna Antoszewska, Jan Łyczek
"Preferencje profilu twarzy u współczesnych przedstawicieli rasy białej"
str. 52-64
Wstęp. Celem niniejszej pracy było zbadanie współczesnych preferencji w zakresie profili twarzy rasy kaukaskiej. Metody. Wykonano zdjęcia męskich i żeńskich profili prostych o normalnej wysokości dolnego odcinka twarzy, które następnie poddano obróbce cyfrowej. Wprowadzono zmiany wymiarów przednio-tylnych oraz pionowych, uzyskując zdjęcia dziewięciu typów profili dla celów badania. Następnie 330 opiniodawców w różnym wieku i z różnych środowisk zawodowych oceniało serie zdjęć profili męskich i żeńskich. Analiza statystyczna umożliwiła obliczenie średnich wyników oraz standardowych odchyleń dla każdego profilu, jak również wykazanie wpływu wieku, płci oraz zawodu na ocenę profilu. Wyniki. Męskie i żeńskie profile proste o normalnej wysokości twarzy były uważane za najbardziej atrakcyjne. Profile z tyłożuchwiem oraz o zwiększonej lub normalnej wysokości dolnego odcinka twarzy były uważane za najmniej atrakcyjne odpowiednio u mężczyzn i kobiet. Ustawienie bródki i ust okazało się cechą najbardziej decydującą w ocenie profilu. Wnioski. Współcześnie rasę kaukaską cechują zdecydowane upodobanie do profili prostych o normalnej wysokości twarzy oraz negatywna ocena tyłożuchwia. Dlatego należy kłaść nacisk na poprawę profilu w ramach leczenia wad zgryzu klasy II, ponieważ przynosi to szczególne korzyści w zakresie wyglądu pacjenta. |
|
Elżbieta Pels
"Zmiany demineralizacyjne występujące po leczeniu aparatem stałym – opis przypadku"
str. 65-68
Dużym problemem stomatologicznym staje się pojawienie białych, nieprzeziernych zmian demineralizacyjnych powstających wokół zamków ortodontycznych podczas leczenia aparatami stałymi. Stanowią one defekt estetyczny, który odbiera pacjentom satysfakcję z uzyskanego pozytywnego leczenia ortodontycznego. Artykuł opisuje przypadek leczenia zmian demineralizacyjnych. |
Abstrakty i pełne artykuły są własnością "Ortodoncji w praktyce" i znajdują się na serwerze wydawnictwa.
Powiększ czcionkę